ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Την ίδια ώρα που στην Ανατολική Μεσόγειο δεν έχει καταλαγιάσει η λαϊκή οργή που σαν χείμαρ-ρος ύστερα από δεκαετίες καταπίεσης και εξαθλίωσης οδήγησε δικτάτορες, (σοσιαλιστές και μη), σε άτακτη φυγή, ο δε πόλεμος που έχει κηρύξει η Τρόικα και η Κυβέρνηση ενάντια στο σύ-νολο των εργαζομένων, δεν έχει τελειωμό.
Η πραγματοποίησης της Πανελλαδικής Πανεργατικής Απεργίας της 23ης Φλεβάρη, είναι επιτακτική αναγκαιότητα να δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, τη μάχη για την καλύτε-ρη προετοιμασία της απεργιακής κινητοποίησης και με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή και αγωνιστική παρουσία των εργαζομένων, σε όλες τις κατά τόπους συγκε-ντρώσεις και συλλαλητήρια.
Η Απεργία, πραγματοποιείται σε μια εξαιρετικά δυσμενή πολιτική και οικονομική συγκυ-ρία, κατά την οποία η ύφεση στην πραγματική οικονομία βαθαίνει ανεξέλεγκτα, ενώ η κοινωνική κρίση οξύνεται με απρόβλεπτες συνέπειες.
Η μαζικότητα της Απεργίας μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μέγιστο πολιτικό και κοινωνικό γε-γονός, ικανό να αντιστρέψει τη φορά των πραγμάτων και να θέσει τις προϋποθέσεις για την απο-μάκρυνση της χώρας από το αδιέξοδο και καταστροφικό νεοφιλελεύθερο γύψο της Τρόικας και της Κυβέρνησης και τη διατύπωση μιας εναλλακτικής προοπτικής για τη χώρα μας, σε σχέση και με τις εξελίξεις στο μέτωπο της Ε.Ε. και των κοινωνικών αγώνων που αρχίσουν να αναπτύσσονται και να δυναμώνουν στις επιμέρους χώρες.
Οι εξελίξεις που επισυμβαίνουν σήμερα στη χώρα και γενικότερα στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, αφορούν ουσιαστικά στη συντονισμένη νεοφιλελεύθερη επίθεση του διεθνούς παγκοσμιοποιη-μένου κεφαλαίου και ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού, ώστε να επιβάλει την ανασυγκρότηση του καπιταλισμού, μέσα από μια βίαια ανακατανομή του πλούτου σε βάρος της εργασίας. Στην περίπτωση της Ελλάδος, έχει βρεθεί εκείνος ο αδύναμος κρίκος, ο οποίος θα σπάσει οριστικά την «αλυσίδα» του μεταπολεμικού μοντέλου της οικονομικής ανάπτυξης του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου, τουλάχιστον στην Ευρώπη.
Δικό μας χρέος είναι ο αγώνας και στην κατεύθυνση αυτή, υπάρχουν όλες οι αντικειμε-νικές συνθήκες για την επιτυχία της Πανεργατικής απεργιακής κινητοποίησης. Σήμερα, τα ανοικτά οικονομικά και κοινωνικά μέτωπα που έχει ανοίξει η ανάλγητη και αδιέξοδη νε-οφιλελεύθερη πολιτική που υπαγορεύει η Τρόικα και υλοποιεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με οδηγό το Μνημόνιο, είναι τόσα πολλά και απόλυτα αλληλένδετα μεταξύ τους, που δημιουργούν αντικειμενικά όλες τις προϋποθέσεις (και παρά τις σημαντικές δυσκολίες) για την οικοδόμηση ενός αντίπαλου ευρύτερου ριζοσπαστικού κοινωνικού πόλου, που μπορεί να σηματοδοτήσει εξελίξεις. Επί της ουσίας, δεν είναι μόνο η μισθωτή εργασία στο δημόσιο, τις ΔΕΚΟ και τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και μια σειρά από μεγάλες κοινωνι-κές κατηγορίες (συνταξιούχοι, άνεργοι, νέοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, εμποροβιοτέχνες και αυτοαπασχολούμενοι) πλήττονται τόσο σφοδρά από τις ασκούμενες πολιτικές, ώστε να δημιουργείται το πρόπλασμα μιας εν δυνάμει πλειοψηφικής κοινωνικής αντεπίθεσης.
Όλοι στην Απεργιακή Συγκέντρωση 23.02.11 10:οο π.μ. στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου
Όπως επισημάνθηκε παραπάνω, τα μέτωπα που είναι ανοικτά σήμερα είναι πολλά, ταυτόχρονα και αλληλένδετα μεταξύ τους.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Στο χώρο της οικονομίας, και σε επίπεδο Ε.Ε. βρίσκεται σε εξέλιξη η συ-ζήτηση για τη νεοφιλελεύθερη λύση που θα δοθεί συνολικά στο αδιέξοδο των υ-περχρεωμένων χωρών (και της Ελλάδας). Όποια και αν είναι η τελική διευθέτηση (επιμήκυνση του χρέους, επαναγορά ομολόγων, «κούρεμα» ή ακόμα και ο συνδυ-ασμός τους), η οποία μάλλον θα οριστικοποιηθεί σε έκτακτη σύνοδο κορυφής το Μάρτιο, θα πρέπει να είναι καθαρό στους εργαζόμενους ότι αυτή θα γίνει με από-λυτα νεοφιλελεύθερους όρους των κυρίαρχων δυνάμεων του Κεφαλαίου, και το αντίτιμο θα είναι η χρόνια παρατεταμένη σκληρή και απαρέγκλιτη λιτότητα με δρα-ματική μείωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και διάλυση κάθε προστα-τευτικού θεσμού στην αγορά εργασίας.
Στη χώρα μας, η κυβέρνηση εξακολουθεί να εφαρμόζει απαρέγκλιτα το Μνημόνιο ακόμα και υπερβαίνοντας το, εν όψει της εκταμίευσης της 4ης δόσης, λαμβάνοντας συνέχεια σκληρά μέτρα και προχωρώντας με ταχύτατους ρυθμούς τις λεγόμενες «διαρθρωτικές αλλαγές», την απορρύθμιση δηλαδή σε κάθε επίπεδο της αγοράς εργασίας, των προϊόντων και υπηρεσιών.
Ταυτόχρονα, μέσω της φορολογίας με αιχμή την αύξηση του ΦΠΑ καθώς και με τις παράλογες και συνεχείς αυξήσεις των τιμών σε μια σειρά προϊόντων και υπηρεσιών που καλύπτουν στοιχειώδεις κοινωνικές ανάγκες (εισιτήρια ΜΜΜ, διό-δια, ηλεκτρικό ρεύμα, εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείων κ.λ.π.), η συμπίεση των χα-μηλών λαϊκών και εργατικών εισοδημάτων λαμβάνει διαστάσεις λεηλασίας.
ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
Ο ωμός τρόπος με τον οποίο η Τρόικα, ανακοίνωσε ως «πραγματική» Κυ-βέρνηση, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την εκποίηση – ιδιωτικοποί-ηση των δημοσίων επιχειρήσεων, με στόχο την είσπραξη 50 δις € μέσα σε 4-5 χρόνια για την αποπληρωμή μέρους του δημοσίου χρέους, ανέδειξε σε όλη του τη διάσταση το μέγιστο πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα από τη διαχεί-ριση της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης.
Ο πανικός με τον οποίο αντέδρασε το ΠΑΣΟΚ και οι συνεπακόλουθοι επι-κοινωνιακοί ελιγμοί του σε σχέση και με τη ΝΔ, δεν αναιρούν το γεγονός ότι στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο το οποίο έχει συνυπογράψει με την Τρόικα, εντάσσεται και η εκποίηση του δημοσίου πλούτου της χώρας ανεξαρτήτως της μορφής και του χρονοδιαγράμματος υλοποίησης που θα επιλεχθούν.
Η εξέλιξη αυτή πέραν της οικονομικής – εισπρακτικής της πλευράς, αναδει-κνύει επίσης ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και της δημοκρατίας και δεν αποκλείεται να πυροδοτήσει τις πολιτικές εξελίξεις. Τέλος, κάνει ακόμα πιο εμφανές το αδιέξοδο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των μέ-τρων του Μνημονίου για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και κάνει ακόμα πιο σαφή την αναγκαιότητα της αποδέσμευσης – απεμπλοκής από τις πολιτικές αυτές.
Σε ότι αφορά τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και τις δημόσιες επιχειρήσεις, αυτές εντάσσονται στο παραπάνω σχέδιο ανοίγοντας νέα μέτωπα. Η Κυβέρνηση θα προχωρήσει άμεσα σε δύο κατευθύνσεις: α) στην κατάργηση ή/και συγχώνευ-ση μιας σειράς ΔΕΚΟ που δεν είναι «στρατηγικής» σημασίας και β) στην εκτετα-μένη εκποίηση, ξεπούλημα ή/και ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων (ή δυνάμει κερ-δοφόρων) επιχειρήσεων (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΕΒΟ ΠΥΡΚΑΛ κλπ), είτε με πρό-σχημα το άνοιγμα στον «ανταγωνισμό», είτε με βάση τις ταμειακές της ανάγκες για έσοδα. Οπωσδήποτε ο τομέας της ενέργειας, με βάση και τις δεσμεύσεις της Κυ-βέρνησης για την απελευθέρωσή του, θα αποτελέσει κομβικό ζήτημα με δυσμενέ-στατες συνέπειες ως προς την κοινωνία (ήδη σημειώνονται μεγάλες αυξήσεις στο ρεύμα) και τους εργαζόμενους.
Ως συνδικάτα, αναδεικνύουμε το ζήτημα του δημόσιου πλούτου της χώρας και εντείνουμε τον αγώνα μας για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας και των κοινωνικών αγαθών. Τα ζητήματα αυτά αφορούν το σύνολο της εργατικής τά-ξης και θα αποτελέσουν ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα αγώνα που θα ανοί-ξουν το επόμενο διάστημα.
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ:
ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ -ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ-
ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Στον ιδιωτικό τομέα, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας είναι σε πλήρη εξέλιξη. Η θεσμοθέτηση με το Ν. 3899/2010 των ειδικών επιχειρησιακών συμβά-σεων, γίνεται προσπάθεια να αποτελέσει το εργαλείο για άμεσες και βίαιες μειώ-σεις μισθών και εφαρμογής εκτεταμένων ευελιξιών μέσα στις επιχειρήσεις, μέσα από τον ωμό εργοδοτικό εκβιασμό και των επιχειρησιακών σωματείων (όπου υ-πάρχουν) και των εργαζομένων. Η ήδη, όπως έχει γίνει γνωστό, έχουν κατατεθεί στα Πρωτοδικεία, πάνω από 600 αιτήσεις για τη σύσταση επιχειρησιακών σωμα-τείων, γεγονός που υποκρύπτει συντονισμένη προσπάθεια των εργοδοτών να δη-μιουργήσουν ελεγχόμενα σωματεία, που θα είναι «πρόθυμα» να υπογράψουν ει-δικές επιχειρησιακές Σ.Σ.Ε. Ταυτόχρονα, πολλοί εργοδότες μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων προσεγγίζουν πρωτοβάθμια κλαδικά σωματεία και Ομοσπονδίες, προκειμένου να ζητήσουν μειώσεις μισθών, μέσω υπογραφής τέτοιων συμβάσε-ων.
Επιπλέον και πάντα στο μέτωπο των συμβάσεων, η Κυβέρνηση δια της Υπουργού Εργασίας, αρνείται να προχωρήσει σε κήρυξη ως υποχρεωτικών όσων συλλογικών συμβάσεων δίνουν (έστω και ελάχιστες) αυξήσεις πάνω από την ΕΓΣΣΕ. Τέλος, σε εξέλιξη είναι και η μετάλλαξη του ΟΜΕΔ, στην κατεύθυνση της λειτουργίας του ως περίπου «Διαιτητικού Δικαστηρίου» του αλήστου μνήμης Ν. 3239/55, όπου η Διαιτησία θα εφαρμόζει την εισοδηματική πολιτική της Κυβέρνη-σης.
Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, είναι σε πλήρη εξέλιξη η γενικευμένη χρήση εκ μέρους των εργοδοτών και των επιχειρήσεων όλου του αντεργατι-κού νομοθετικού οπλοστασίου, που θέσπισε το προηγούμενο διάστημα η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (Ν. 3846/10, Ν. 3899/10), υιοθετώντας το σύνολο της διεκδικητικής ατζέντας του ΣΕΒ και του κεφαλαίου.
Ειδικότερα, οι εργοδότες κάνουν εκτεταμένη χρήση:
α) της υποχρεωτικής εκβιαστικής μετατροπής της 8ωρης εργασίας σε μερική απασχόληση για αόριστο ή ορισμένο χρονικό διάστημα (Ν. 3846.10),
β) της μονομερούς επιβολής με απλή ειδοποίηση του εργαζόμενου της εκ περιτροπής εργασίας (λιγότερες ημέρες εργασίας τη βδομάδα ή και το μήνα ή συν-δυαστικά) μέχρι και 9 μήνες το έτος (από 6 μήνες που είχε αρχικά θεσμοθετήσει η Κυβέρνηση) Ν. 3899/10
γ) των 3μηνων διαθεσιμοτήτων (Ν. 3846/10),
δ) των απολύσεων με προειδοποίηση στο μισό του προϋπάρχοντος χρόνου και καταβολή της μισής αποζημίωσης (Ν. 3863/10)
ε) της απόλυσης χωρίς αποζημίωση με τη συμπλήρωση ενός έτους εργασί-ας (ακόμα και αναδρομικά!) βάσει της απαράδεκτης σχετικής διάταξης του Ν. 3899/10
στ) της εφαρμογής της διάταξης που σπάει την ΕΓΣΣΕ και αφορά τον καθορισμό του βασικού μισθού στο 84% της ΕΓΣΣΕ για νέους ως 24 ετών και 70% για τη μα-θητεία (Ν. 3863/10).
Τα πρόσφατα στοιχεία της έκθεσης του Σώματος Επιθεωρητών Εργα-σίας, αποδεικνύουν ότι περισσότεροι από 500.000 εργαζόμενοι (1 στους 4) εργά-ζονται ανασφάλιστοι! Επίσης, περισσότερες από 200.000 θέσεις εργασίας και μά-λιστα πλήρους απασχόλησης χάθηκαν το 2010, ενώ σε σύγκριση με το 2009 ση-μειώνεται ραγδαία υποχώρηση της απασχόλησης, αλλά και περαιτέρω έξαρση των ευέλικτων μορφών εργασίας, με προεξάρχουσα την εκ περιτροπής εργασία, που αφορά σχεδόν 1 στις 3 νέες συμβάσεις και την μερική απασχόληση που αυ-ξήθηκε κατά 67%! Ταυτοχρόνως το 2010 αυξήθηκαν κατακόρυφα οι εργατικές δι-αφορές, δηλαδή οι προσφυγές εργαζομένων κατά εργοδοτών για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.
Είναι εμφανές, ότι με βάση τα παραπάνω έχει καταρρεύσει ουσιαστικά όλο το προστατευτικό πλέγμα της εργατικής νομοθεσίας, και οι εργαζόμενοι στον ιδιω-τικό τομέα με την απειλή της απόλυσης σέρνονται ουσιαστικά σε δραματικές μειώ-σεις μισθών.
ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – ΑΝΕΡΓΙΑ
Η ύφεση σε συνδυασμό με την κατάργηση των προστατευτικών διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας έχει οδηγήσει σε έκρηξη απολύσεων και δραματική αύ-ξηση της ανεργίας, η οποία πλέον χτυπά και τις πλέον παραγωγικές ηλικίες. Οι εγ-γεγραμμένοι άνεργοι στον ΟΑΕΔ είναι πάνω από 650.000 άτομα, εκ των οποίων μόνο οι 277.000 λαμβάνουν επίδομα ανεργίας. Δηλαδή, έξι στους δέκα ανέρ-γους είναι χωρίς τη στοιχειώδη κοινωνική προστασία του επιδόματος. Ταυ-τόχρονα το 36% των ανέργων είναι μακροχρόνια άνεργοι (πέραν του έτους).Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας ανέρχεται σε 12,9% (Δεκέμβριος 2010), με το 35% των ανέργων, να είναι νέοι κάτω των 25 ετών. Ήδη, στο επικαιροποιημένο Μνημό-νιο υπάρχει η (μετριοπαθής) πρόβλεψη για άνοδο της ανεργίας στο 15% κατά το 2011, ενώ οι προβολές του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ μιλούν για ανεργία που θα προσεγγίσει το 22% (ή 1.150.000 άτομα). Σε αυτή την εκρηκτική κατάσταση, θα πρέπει κανείς να προσθέσει την «κρυφή» και «μερική» ανεργία, που χτυπά όλους όσους απασχο-λούνται με ευέλικτες μορφές απασχόλησης (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, ωρομίσθιοι, εποχικοί κ.λ.π.).
Απέναντι σε αυτή την εκρηκτική κατάσταση, η νεοφιλελεύθερη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είναι ουσιαστικά απούσα και αδιάφορη.
Αντί να προχωρήσει, όπως θα ήταν λογικό και όπως ζητά το συνδικαλιστικό κίνημα σε εποχή βαθιάς ύφεσης και απολύσεων, σε εκτεταμένα μέτρα κοινωνικής προστασίας του συνόλου των ανέργων, αντιθέτως προχωρά σε απευθείας επιδο-τήσεις των εργοδοτών ύψους 2,7 δις € με 23 προγράμματα υποτιθέμενης «στήρι-ξης της απασχόλησης», τα οποία ουσιαστικά και με πρόσχημα της συγκράτησης της ανεργίας, νομιμοποιούν την εργασιακή ζούγκλα της ευέλικτης και προσωρινής απασχόλησης, χωρίς καμιά προοπτική δημιουργίας σταθερών και μόνιμων θέσε-ων εργασίας.
Παρεμβαίνουμε ώστε, το συνδικαλιστικό κίνημα και η ΓΣΕΕ, να βάλουν υψηλά στη διεκδικητική – αγωνιστική τους ατζέντα την εκτεταμένη κοινωνική προ-στασία του συνόλου των ανέργων με:
- Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του ημερομισθίου του ανειδίκευ-του εργάτη
- Την καταβολή του επιδόματος για όλο το διάστημα παραμονής στην ανεργία
- Κάλυψη όλων των άνεργων νέων που εισέρχονται για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας
- Δωρεάν μετακίνηση στις αστικές συγκοινωνίες
- Ουσιαστικές ελαφρύνσεις για την κάλυψη στοιχειωδών βιοτικών αναγκών (ρεύμα – ύδρευση)
Για αυτά απαιτείται η αύξηση των πόρων του ΟΑΕΔ καθώς και η μεταφορά πόρων από τα πλουσιοπάροχα προγράμματα επιδότησης των εργοδοτών (ενερ-γητικές πολιτικές) σε προγράμματα κοινωνικής προστασίας των ανέργων. Τα συνδικάτα μπορούν και επιβάλλεται να αναλάβουν δράσεις και πρωτοβου-λίες για την ουσιαστική οικονομική και κοινωνική στήριξη των ανέργων, την οργάνωσή και τη δικτύωσή τους εντός του συνδικαλιστικού κινήματος και την από κοινού αγωνιστική διεκδίκηση μέτρων τη διαφύλαξη μιας ελάχιστης κοινωνικής συνοχής.
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ –
ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΕΠΙΒΑΤΩΝ
Το τελευταίο διάστημα ήταν σε εξέλιξη ο μεγάλος αγώνας των εργα-ζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες. Ένας αγώνας που είχε μεγάλη διάρκεια, συντονισμό ανάμεσα στα σωματεία του κλάδου, και μαζικά χαρακτηριστικά. Από τα ποιοτικά στοιχεία που αξίζουν ιδιαίτερη επισήμανση ήταν οι συχνές συνελεύσεις των εργαζομένων, όπου συναποφάσιζαν τις μορφές των κινητοποιήσεων τους και η προσπάθεια σύνθεσης των εργασιακών αιτημάτων τους με το κοινωνικό αίτημα να μην αυξηθούν οι τιμές των εισιτηρίων.
Νέο στοιχείο που πρέπει να αξιολογηθεί είναι ότι όσο ο αγώνας των εργα-ζομένων στις συγκοινωνίες εξελισσόταν, αυξανόταν όλο και περισσότερο η ανοχή και η κατανόηση από την πλευρά του επιβατικού κοινού, παρά τις προσπάθειες που έκανε η κυβέρνηση, όλο το προηγούμενο διάστημα, να τους απομονώσει και να τους χρεώσει ιδιοτελή κίνητρα, επενδύοντας έτσι στη λογική του κοινωνικού αυ-τοματισμού.
Βασικά χαρακτηριστικά του νέου Νόμου είναι η αύξηση της τιμής των εισι-τηρίων και η σταδιακή αποδέσμευση του κράτους από τη χρηματοδότηση των Δη-μοσίων Μέσων Μεταφοράς. Ανοίγει δρόμους για τη μερική έως συνολική ιδιωτικο-ποίηση των Μ. Μ. Μ., καταργεί τις Σ. Σ. Ε. και τους κανονισμούς και από την επό-μενη μέρα εφαρμογής του Νόμου, θα υπάρχει υποβάθμιση του συγκοινωνιακού έργου με την αραίωση των δρομολογίων στο όνομα της μείωσης του λειτουργικού κόστους.
Ως συνδικαλιστικό κίνημα εξακολουθούμε να στηρίζουμε τον αγώνα των ερ-γαζομένων στις συγκοινωνίες, συνεχίζουμε να στηρίζουμε, να συμμετέχουμε και να δυναμώνουμε τα κινήματα των επιβατών σε όλες τις μεγάλες πόλεις, με ιδιαίτε-ρη προσοχή στη διαφύλαξη του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των συγκοι-νωνιών. Διεκδικούμε:
• Ποιοτικές μετακινήσεις, προσιτές για όλους και ένα ολοκληρωμένο σύ-στημα συγκοινωνιών με: α) καμία αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων και μη-νιαίων καρτών, β) δωρεάν μετακινήσεις και μειωμένα κόμιστρα για χαμηλόμι-σθους, νέους, ανέργους, άτομα με αναπηρία, γ) επέκταση του δικτύου ώστε να καλύπτει με επάρκεια το σύνολο των αναγκών στην Αττική.
• Διαφύλαξη του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των συγκοινωνιών με: α) δραστική αύξηση της κρατικής επιδότησης – να δοθούν πίσω τα κλεμμέ-να από τις τράπεζες, β) έξω οι ιδιώτες από τους δημόσιους φορείς και εταιρείες που επιτελούν μεταφορικό έργο, γ) κάλυψη των κενών θέσεων εργασίας και πλήρη δικαιώματα για τους εργαζόμενους.
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο αλλά και τα δημόσια κοινωνικά αγαθά δέχτη-καν το τελευταίο διάστημα την μεγαλύτερη επίθεση.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι θεωρήθηκαν ως μόνοι υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης και η περικοπή στο εισόδημα τους (επιδόματα, 13ος και 14ος μισθός) έφθα-σαν μέχρι 30% σε κάποιους κλάδους.
Σήμερα η κυβέρνηση επανέρχεται με την προώθηση του «ενιαίου μισθολο-γίου» όχι για να εφαρμοσθεί ένα «δίκαιο» όπως λέει και βιώσιμο σύστημα αμοιβών στο δημόσιο αλλά για να δικαιολογήσει νέες μειώσεις, περικοπές στους μισθούς.
Αποκρύπτει τις πραγματικές της προθέσεις και προσπαθεί να καλλιεργήσει κλίμα εφησυχασμού στους εργαζόμενους υποσχόμενη «άρση των ανισοτήτων» και αυξήσεις σε μεγάλο αριθμό υπαλλήλων.
Η αλήθεια είναι ότι από τον προϋπολογισμό προκύπτει ότι θα υπάρξει μεί-ωση του μισθολογικού κόστους για τους εργαζόμενους στο δημόσιο για την τριετία 2010-2012 2,7 δις που σημαίνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα μισθολογίου με ουσι-αστικές προϋποθέσεις, αντιθέτως προωθούνται νέες μειώσεις για την μεγάλη πλειοψηφία των υπαλλήλων. Κάνει μία προσπάθεια εξαπάτησης.
Όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε το Μνημόνιο 4 βάσει του οποίου πρέπει να εξοικονομηθούν 50 δις για την «αποπληρωμή» του χρέους και για τον λόγο αυ-τό ξεπουλιέται όλη η δημόσια περιουσία!!!
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι οποιεσδήποτε διακηρύξεις και να γίνουν από κυβερνητικά στελέχη για μισθολόγιο, η πραγματικότητα είναι ότι βασικός στόχος είναι η εξοικονόμηση πόρων και συνεπώς οι παραπέρα μειώσεις των μισθών.
Αναδιαρθρώσεις
Η κυβέρνηση προβαίνει σε ευρύτατες αναδιαρθρώσεις στο δημόσιο με στό-χο όχι την καλύτερη λειτουργία του αλλά την μείωση του λειτουργικού κόστους των δημοσίων υπηρεσιών.
Με βάση αυτό ψηφίσθηκε ο νόμος 3852/10 «Καλλικράτης» για την αυτο-διοίκηση, ακολουθεί ο «Καλλικράτης» για την παιδεία και συνεχίζεται με τον «Καλ-λικράτη» στο δημόσιο, δηλ. η κατάργηση και η συγχώνευση υπηρεσιών, ο περιο-ρισμός των παροχών προς τον πολίτη, η μείωση του προσωπικού.
Σύμφωνα και με δηλώσεις Υπουργών θα μειωθεί το προσωπικό στο Δημό-σιο κατά 200.000, αριθμός πολύ μεγάλος που δεν προκύπτει μόνο από συνταξιο-δοτήσεις και από περιορισμούς των προσλήψεων, πράγμα που σημαίνει ότι τα χειρότερα έπονται!!
Εξ’ αιτίας των αναδιαρθρώσεων μπορεί να έχουμε και μειώσεις αποδοχών υπαλλήλων.
Συγκεκριμένα με αυτόν το νόμο καθορίζει ότι οι υπάλληλοι που μετατάσσο-νται χωρίς αίτησή τους δεν θα έχουν μείωση αποδοχών, διότι ακόμη και σε περί-πτωση που οι αποδοχές της νέας τους θέσης είναι λιγότερες, θα μπορούσε να δια-τηρήσει ως προσωπική διαφορά το σύνολο των αποδοχών της θέσης, από την οποία προέρχεται . Η κυβέρνηση όμως με νεότερη νομοθετική ρύθμιση (……………..) τροποποίησε το νόμο που η ίδια είχε ψηφίσει και προβλέπει ότι σε περίπτωση μετάταξης ο υπάλληλος που μετατάσσεται ακόμη και αναγκαστικά θα λαμβάνει τις αποδοχές της νέας του θέσης έστω και λιγότερες. Με αυτόν τον τρό-πο μπορεί να έχουμε μειώσεις μισθών σε μεγάλο αριθμό υπαλλήλων. Στην πρό-σφατη συνάντηση που είχε η ΑΔΕΔΥ με τον Υπουργό Ραγκούση, ο ίδιος δήλωσε άγνοια του θέματος!!!
Ασφαλιστικό.
Ο νόμος 3865/2010 προωθεί συνολική μείωση των ασφαλιστικών δικαιω-μάτων των δημοσίων υπαλλήλων η δε μείωση αφορά όχι μόνο τους νέους ασφα-λισμένους αλλά και τους παλαιούς, αν υλοποιηθούν οι διατάξεις του νόμου και συ-γκεκριμένα:
α/ Δίδεται η δυνατότητα ανακαθορισμού των συντάξεων ακόμη και προς τα κάτω αν οι συνολικές δαπάνες υπερβούν μέχρι το 2060 το 2,5% του ΑΕΠ με έτος αναφοράς το 2009 (άρθρο 7 παρ.2) , β\ αποσύρεται το κράτος από την επικουρική ασφάλιση που σημαίνει ότι πολλά ταμεία θα καταρρεύσουν. Εξαιτίας των πολιτι-κών που έχουν ασκηθεί και εξακολουθούν να ασκούνται από την κυβέρνηση. Ιδιαί-τερα ο περιορισμός των προσλήψεων (5 προς 1) δίνει την χαριστική βολή στα ήδη επιβαρυμένα ταμεία, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υπο-χρεώσεις τους προς τους ασφαλισμένους.
Το ταμείο πρόνοιας έχει «άνοιγμα» 1 δις 700 εκατ. Για να ικανοποιήσει τις αιτήσεις για χορήγηση εφάπαξ, το ΜΤΠΥ 240 εκατ. Το δε ΤΕΑΔΥ έχει ήδη οργανι-κό έλλειμμα. Απαιτείται άμεση επιχορήγηση των ταμείων από το κράτος και προσ-λήψεις μονίμου προσωπικού ούτως ώστε και οι ανάγκες των δημοσίων υπηρεσιών να ικανοποιηθούν και τα ταμεία να ενισχυθούν.
Ωράριο
Η κυβέρνηση προωθεί την επιμήκυνση του ωραρίου των δημ. Υπαλλήλων αλλά και την αλλαγή του ωραρίου λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών.
Το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης είναι η καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών αλλά η πραγματικότητα είναι η εξοικονόμηση 45000 θέσεων εργασίας (το δήλωσε ο υπουργός) με το επιχείρημα ότι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ερ-γάζονται 40 ώρες. Η κυβέρνηση δηλ. προωθεί την αποδιάρθρωση των εργασια-κών σχέσεων των εργαζομένων στο δημόσιο, την υποβάθμιση των δημ. Υπηρε-σιών (οι πραγματικές ανάγκες φυσικά δεν καλύπτονται με την επιμήκυνση του ωραρίου ενισχύοντας και πάλι τον κοινωνικό αυτοματισμό και αδιαφορώντας για τα διαρκώς αυξανόμενα ποσοστό ανεργίας).
Το συνδικαλιστικό κίνημα είχε και έχει πάγιο αίτημα την μείωση του χρόνου εργασίας 35ωρο, αίτημα που γίνεται πιο επίκαιρο εξαιτίας της ραγδαίας αύξησης της ανεργίας.
ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ - ΒΑΕ
Το επόμενο διάστημα, οι εξελίξεις ως προς τις συντάξεις (κύριες και επι-κουρικές) καθώς και τα Βαριά και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ) αναμένεται να ενταθούν με νέες κυβερνητικές παρεμβάσεις.
Η Κυβέρνηση έχει δεσμευτεί έναντι της Τρόικας σε δύο θεμελιώδη ζητήμα-τα: α) η χρηματοδότηση από το κράτος των ταμείων της κύριας σύνταξης να μην υπερβαίνει συνολικά το 2,5% του ΑΕΠ και β) να γίνουν αναλογιστικές μελέτες σε όλα τα ταμεία επικουρικής σύνταξης, ώστε να αποτυπωθεί η τρέχουσα χρηματο-οικονομική τους κατάσταση και να γίνει προβολή των υποχρεώσεών τους στο μέλ-λον, στην κατεύθυνση της δραστικής μείωσης των επικουρικών συντάξεων στα ταμεία που έχουν πρόβλημα.
Ως προς τις κύριες συντάξεις, αυτό που δείχνουν οι αναλογιστικές μελέ-τες που εκπονήθηκαν από την Εθνική Αναλογιστική Αρχή και πιστοποιήθηκαν από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO), σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε πρόσφατα ο Αναπληρωτής Υπουργός Εργασίας, στα τρία μεγαλύτερα ταμεία του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ και του ΟΓΑ, οι δραστικές περικοπές στο ασφαλιστικό οδηγούν σε μια υποχρηματοδότηση ουσιαστικά των συντάξεων με αποτέλεσμα το 2060 η κρα-τική συνεισφορά να αναλογεί στο 1,65% του ΑΕΠ (ενώ υποτίθεται ότι χωρίς τις αλλαγές αυτή θα έφθανε το 4,5% του ΑΕΠ). Αντίστοιχα, οι δαπάνες για συντάξεις θα έφθαναν το 7,16% του ΑΕΠ και περιορίζονται 4,72%. Είναι εμφανές λοιπόν, ότι το κράτος, αποχωρεί σταδιακά από τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού.
Πλην όμως είναι σε εξέλιξη μια γενικότερη συζήτηση, σε επίπεδο πλέον Ε.Ε. για συνολική και οριζόντια γενίκευση του ορίου ηλικίας συνταξι-οδότησης στα 67 έτη.
Ως προς τις επικουρικές συντάξεις, έχει ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέ-τρηση για τη δραστική τους μείωση και είναι ήδη σε εξέλιξη συναντήσεις που έ-χουν οι ελεγκτές της τρόικας µε το υπουργείο Εργασίας.
Στο τραπέζι είναι επίσης η πορεία των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων και η μείωση των φαρμακευτικών δαπανών.
Το μέλλον των επικουρικών συντάξεων είναι εξαιρετικά δυσοίωνο, καθώς πολλά ταμεία έχουν υψηλά ελλείμματα και δυσμενή αριθμητική σχέση εργαζομέ-νων προς συνταξιούχους.
Ταυτόχρονα όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η εκρηκτική άνοδος της ανεργίας και η γενικευμένη εφαρμογή νέων ελαστικών μορφών απα-σχόλησης, οδηγούν στη μείωση των ενεργών ασφαλισμένων και στην ανα-τροπή της ασφαλιστικής σχέσης στους επικουρικούς ασφαλιστικούς οργα-νισμούς κάτω από το «ένας προς τέσσερις», που θεωρείται η ελάχιστη προ-ϋπόθεση ώστε το Ταμείο να είναι υγιές.
Σε «δεινή» θέση είναι τα 9 από τα 10 επικουρικά ταμεία και στη δυσμενέ-στερη θέση είναι τα επικουρικά των τραπεζών, των ∆ΕΚΟ και αυτά που έχουν ε-νταχθεί στο ΕΤΕΑΜ (μισθωτών).
Οι εν ενεργεία ασφαλισμένοι στα ταμεία επικουρικής ασφάλισης που απειλούνται µε μειώσεις συντάξεων είναι 2.887.873 άτομα. Οι συνταξιούχοι ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο.
Σύμφωνα µε τον κυβερνητικό σχεδιασμό και τις επιταγές του Μνημο-νίου, θα γίνουν αναλογιστικές μελέτες για τα επικουρικά ταμεία και όσοι α-σφαλιστικοί φορείς έχουν ελλείμματα θα πρέπει να μειώσουν τις συντάξεις. Το ποσοστό της μείωσης μάλλον δεν θα είναι ενιαίο, αλλά θα εξαρτάται από την οικονομική κατάσταση του κάθε Ταμείου και στόχος είναι οι επικουρικές συντάξεις να διαμορφώνονται στο 20% του συντάξιμου μισθού.
Σε αυτή τη φάση έχει εγκριθεί η διενέργεια διαγωνισμού για την ανάδειξη αναδόχου που θα εκπονήσει τις απαιτούμενες αναλογιστικές μελέτες για τα ταμεία επικουρικής ασφάλισης. Με τη μελέτη θα εκτιμηθούν τα μελλοντικά ετήσια έσοδα και έξοδα των ετών 2008-2060 και θα καθοριστεί το ύψος των συντάξεων που μπορεί να χορηγεί το κάθε Ταμείο από το 2011 έως το 2060 ώστε να µμην προ-κύπτει έλλειμμα.
Ως προς τα Β.Α.Ε., υπάρχει η ρητή γενική δέσμευση του Μνημονίου για κατάρτιση νέας λίστας που θα τεθεί σε ισχύ
Η νέα λίστα, όπως προβλέπει το επικαιροποιημένο Μνημόνιο πρέπει να τε-θεί σε ισχύ από την 1η Ιουλίου του 2011 και δεν θα μπορεί να περιλαμβάνει πάνω από το 10% του εργατικού δυναμικού (έναντι 30% που είναι σήμερα).
Στη νέα λίστα θα συμπεριληφθούν και ορισμένες νέες ειδικότητες επαγγελ-μάτων με αποτέλεσμα, οι όποιες αλλαγές στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης τόσο για όσους εξαιρεθούν από τη νέα λίστα όσο και για όσους ενταχθούν σε αυτή, να ξεκινήσουν ουσιαστικά από 1/1/2012.
Επί της ουσίας του θέματος, η αλλαγή της λίστας των Β.Α.Ε. πρόκειται να επηρεάσει αρνητικά πάνω από 400.000 εργαζόμενους (δηλ. πάνω από το 50% των ήδη εργαζόμενων με καθεστώς Β.Α.Ε.) και να τους οδηγήσει σε μείωση μι-σθών και συνεπακόλουθα των συντάξεων τους καθώς και σε αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ
Είναι φανερό με βάση τα παραπάνω, ότι η Πανεργατική Απεργία της 23Ης Φλεβάρη, αποκτά ιδιαίτερη και κρίσιμη σημασία απέναντι στη σφοδρή και κατά ρι-πάς επίθεση που υλοποιεί η Κυβέρνηση.
Η συνεχιζόμενη πρωτοφανής επίθεση, δεν πρέπει ούτε μπορεί να μείνει χωρίς απάντηση από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Μια απάντηση, που για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να είναι οργανωμένη, συντονισμένη, μαζική.
Τα πρωτοβάθμια σωματεία, οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα με ά-μεση και επίμονη παρέμβαση των δυνάμεών μας πρέπει να πάρουν πρωτοβουλί-ες, ώστε να υπάρξει μια στοιχειώδης οργανωτική προετοιμασία που θα διασφαλί-σει τη μαζική παρουσία και συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτήν.
Από την πλευρά μας, επιδιώκουμε και εργαζόμαστε ώστε η Πανεργατική Απεργία να λάβει μαζικά χαρακτηριστικά. Να δημιουργήσει πολιτικό γεγονός και να μην αποτελέσει ακόμα μια «τουφεκιά». Να θέσει τις βάσεις για συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα που θα δημιουργήσει και θα επιταχύνει τις εξελίξεις στο πο-λιτικό και κοινωνικό πεδίο. Να αποτελέσει την αφετηρία της ανατροπής.
Για το λόγο αυτό, δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της Απερ-γίας.
• Θέτουμε το ζήτημα στα πρωτοβάθμια σωματεία και στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις και ζητούμε να γίνουν εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς και συ-σκέψεις με τους εργαζόμενους.
• Εντείνουμε την επικοινωνία μας και ως παράταξη και ως συνδικάτα με ανα-κοινώσεις, καλέσματα, με διακίνηση υλικού και αφίσας
• Συμμετέχουμε στις περιφερειακές συσκέψεις που θα πραγματοποιήσει η ΓΣΕΕ ενόψει της Απεργίας και επιδιώκουμε να είναι μαζικές
• Επιδιώκουμε το συντονισμό και τη συνεργασία με τις άλλες οργανώσεις, ι-δίως στο τοπικό επίπεδο μέσω των Εργατικών Κέντρων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου