Ημερίδα για τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα.

Μανώλης Δρυγιαννάκις, Γραμματέας του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρεθύμνου:
«Ανεργία και ανθρώπινα δικαιώματα»
Φίλες, Φίλοι, Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,
Στο σημερινό “παγκόσμιο χωριό” βλέπουμε δυο πολύ διαφορετικές εικόνες:
Από την μια θριαμβεύει η τεχνολογία, ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ Ρωσίας- ΗΠΑ τέλειωσε, το παγκόσμιο προϊόν αυξάνεται και οι αποστάσεις μεταξύ κρατών και ανθρώπων εκμηδενίζονται.
Από την άλλη, μύγες τρώνε τα πρόσωπα των παιδιών στην Αφρική. Τα δάση του Αμαζόνιου αφανίζονται. Ο πυρηνικός εφιάλτης επανέρχεται δριμύτερος. Βρυκολακιασμένα μηνύματα εθνικής καθαρότητας, ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας σκίζουν τα σπλάχνα της κοινωνίας. Αμφίβολης νομιμότητας επιδιώξεις τείνουν να υποκαταστήσουν τις αρχές του διεθνούς δικαίου και τους διεθνείς οργανισμούς. Ανεργία, ανάπηρη παιδεία , ευνοιοκρατία, αναξιοκρατία, αμοραλισμός και απογοήτευση καθηλώνουν τους νέους.
Αυτή την περίοδο στη χώρα μας οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι νέες, δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση από την κυβέρνηση, την τρόικα και την εργοδοσία.
Για το “μπλοκ του Μνημονίου” η λύση στην κρίση είναι η μαζική εξαθλίωση των εργαζομένων, οι απολύσεις, το κλείσιμο επιχειρήσεων, η πείνα και η φτώχεια για την πλειοψηφία του λαού. Η ανεργία, που αποτελεί δομικό στοιχειό του καπιταλισμού και είναι μόνιμα παρούσα στις σύγχρονες κοινωνίες όλο και αυξάνεται και έχει μετατραπεί στο πιο κομβικό ζήτημα για την επιβίωση της κοινωνίας.

Η ανεργία, σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή, παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Πηγάζει από την αναρχία του διέπει την παραγωγή, που είναι αποτέλεσμα της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Με άλλα λόγια, από το γεγονός ότι λόγω της φύσης του συστήματος, το κριτήριο για τις προσλήψεις και για τις απολύσεις δεν είναι η ευημερία της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού και η αξιοπρεπής διαβίωσή του, αλλά μοναχά το κέρδος. Έτσι κατά την διάρκεια της άνθησης της προηγούμενης περιόδου, η «επίσημη» ανεργία διατηρούνταν σε πολύ υψηλά επίπεδα (10%-11,5%). Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ του Απριλίου του 2011, είναι 704.818 άτομα οι εγγεγραμμένοι άνεργοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ κατά το μήνα Απρίλιο. Από αυτά 311.430 είναι άνδρες (ποσοστό 44,19%) και 393.388 είναι γυναίκες (ποσοστό 55,81%). Το ποσοστό της πραγματικής ανεργίας θα υπερβεί το 20% (1 εκατ. άτομα) φθάνοντας στα υψηλότερα επίπεδα της πεντηκονταετίας. Στην τριετία 2009-2011 θα έχουν χαθεί σωρευτικά 175.000 θέσεις εργασίας και ο αριθμός των απασχολουμένων θα υποχωρήσει κατά μια 5ετία δηλ. θα επανέλθει στα επίπεδο που ήταν το 2006.
Τώρα δε, που η πίτα του κέρδους μειώνεται, η πιο αποτελεσματική λύση για τους εργοδότες είναι οι απολύσεις και πιο συμφέρουσα ως προς το κέρδος, οι μαζικές απολύσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τον εκφοβισμό και τη φίμωση του εργατικού κινήματος.

Το δικαίωμα στην εργασία ταυτίζεται με το δικαίωμα στην επιβίωση της ίδιας της τάξης που παράγει τον πλούτο της κοινωνίας. Οι μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, πολιτικές και συνδικαλιστικές, πρέπει να κάνουν ζήτημα «αιχμής» την ανεργία. Τα συνδικάτα πρέπει να διεκδικήσουν το μοίρασμα της υπάρχουσας δουλειάς σε όλους, χωρίς μείωση των μισθών. Μόνο αυτό το μέτρο μπορεί να προστατεύσει άμεσα τους εργάτες.
Οι εργοδότες φυσικά θα πουν ότι δεν είναι εφικτά αυτά τα μέτρα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το μόνο εμπόδιο για την υιοθέτηση τους είναι ο ίδιος ο παρασιτικός ρόλος των εργοδοτών. Θα παραπονεθούν ότι θα μειωθούν τα κέρδη τους και δεν θα έχουν κίνητρα να επενδύσουν. Αλλά τι κίνητρο έχει η πλειοψηφία των ανθρώπων σε ένα σύστημα βασισμένο στο ιδιωτικό κέρδος; Έτσι οι εργαζόμενοι παλεύοντας να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους από την ανεργία, θα συνειδητοποιήσουν την ανάγκη για μια ριζική αλλαγή στην κοινωνία.
Στα ξενοδοχεία ήδη έχουν εφαρμοστεί συμβάσεις κατώτερες από τις εθνικές και τις συμβάσεις του κλάδου, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να έχουν χάσει πολλά δικαιώματα. Η εργοδοσία με την ευλογία της Κυβέρνησης του μνημονίου έχει δώσει το πράσινο φως στην εκμετάλλευση. Απ’ ότι θυμάμαι από το 1978 που ξεκίνησα στα ξενοδοχεία -πολύ πριν την κρίση , ακόμα και σε περιόδους μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης - πάντα υπήρχαν προβλήματα στην μισθοδοσία και την ασφάλιση των εργαζομένων .
Ο εργαζόμενος πάντα πλήρωνε και οι εργοδότες παρακρατούσαν τις εισφορές του και έκαναν διακανονισμούς, και οι κυβερνήσεις Ν.Δ. + ΠΑΣΟΚ τους κάλυβαν για να έχουν πελατειακές σχέσεις.
Σήμερα η κυβέρνηση της τρόικας και του μνημονίου, έκανε ακόμα πιο εύκολα τα πράγματα, καταργεί και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και όσους υπάρχουν τους παρακωλύει ώστε τα κέρδη να μείνουν άθικτα και η εισφοροδιαφυγή και η φοροκλοπή να είναι πιο εύκολη για την εργοδοσία.
Οι μαθητευόμενοι (σαν καλοί νονοί τους βαφτίζουν έτσι οι εργοδότες) που έρχονται από το εξωτερικό παίρνουν ένα κομμάτι ψωμί και ένα κρεβάτι και δουλεύουν 7 μέρες την εβδομάδα. Η εκμετάλλευση τους είναι μεγάλη γιατί δεν ξέρουν τους νόμους και δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Οι ξενοδόχοι προσπαθούν να καταργήσουν τις υπερωρίες, τις αργίες , τα δικαιώματα των ξενοδοχοϋπαλλήλων και να μειώσουν με κάθε τρόπο το κόστος – και αναγκαστικά και την ποιότητα - του τουριστικού προϊόντος που παρέχουν . Τα προϊόντα που χρησιμοποιούν δεν είναι ντόπια αλλά εισαγόμενα ενώ λένε για Κρητική διατροφή. Ποτέ δεν παίρνουν υπόψη τους τα παράπονα των πελατών.
Μπροστά στη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, πρέπει λοιπόν να γίνουν τα ακόλουθα βήματα:
• Συγκεκριμένοι στόχοι και χρονοδιάγραμμα για τη μείωσή της ανεργίας. Άμεση θεσμοθέτηση του «35ώρου - 5ημέρου - 7ώρου» χωρίς μείωση μισθών, για να ανοίξουν εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, με προοπτική για μια περαιτέρω μείωση της εργάσιμης βδομάδας, ανάλογα με τον αριθμό των ανέργων.
• Αύξηση και χρονική επιμήκυνση της χορήγησης των επιδομάτων ανεργίας. Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του βασικού μισθού και παροχή του καθ’ όλη τη διάρκεια της ανεργίας. Πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη για τους ανέργους. Ειδική μέριμνα για τους νέους και μακροχρόνια ανέργους.
• Διπλασιασμός των πόρων που διατίθενται από το κράτος για την απασχόληση. Μαζικές προσλήψεις ανέργων στο πλαίσιο ενός κρατικού προγράμματος δημοσίων έργων και αναβάθμισης των κοινωνικών υπηρεσιών και τομείς του περιβάλλοντος (ανέγερση εργατικών κατοικιών, σχολείων, νοσοκομείων, επέκταση και αναβάθμιση οδικών δικτύων κ.λπ.), χρηματοδοτούμενο μέσα από την κοινωνικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, τη δραστική περικοπή των αμυντικών δαπανών, τη βαριά φορολογία στα κέρδη και τις μεγάλες περιουσίες.
• Απαγόρευση των απολύσεων. Κάθε μεγάλη επιχείρηση που κλείνει ή απολύει να καταλαμβάνεται και να απαιτείται η εθνικοποίησή της με εργατικό έλεγχο και διαχείριση.
• Ειδικές πολιτικές για την καταπολέμηση της ανεργίας των γυναικών και την ισότιμη πρόσβασή τους στην απασχόληση.
• Αναδιάρθρωση του συστήματος «εκπαίδευση-κατάρτιση-επανεκπαίδευση» εργαζομένων και ανέργων που να συνδυάζεται με την απασχόληση.
Αντίθετα , η Υπουργός Εργασίας αμφισβητεί ανοικτά το δικαίωμα των εποχιακά εργαζόμενων με απασχόληση 4-5 μηνών να επιδοτούνται για την νεκρά περίοδο κάθε χρόνο.
Έχει ανοίξει την Κερκόπορτα στην ασυδοσία της εργοδοσίας. Όλοι έχουμε καταλάβει ότι όταν αυτοί που μας κυβερνούν μιλάνε για τη σωτηρία της χώρας, σίγουρα δεν αναφέρονται σε εμάς, τους εργαζόμενους και τους ανέργους.
Αυτές τις μέρες η προπαγάνδα που κυριαρχεί είναι ότι οι ξένοι μας πήραν τις δουλειές. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι εργαζόμενοι, Έλληνες και μετανάστες, είμαστε στο ίδιο καζάνι.
Αν φορολογήσουν τους πλούσιους και τις μεγάλες επιχειρήσεις τότε πολλά πράγματα θα αλλάξουν.
Το μαζί τα φάγαμε είναι κοροϊδία και προσβολή για τη νοημοσύνη μας.
Τελειώνοντας, θέλω να τονίσω ότι οι εργαζόμενοι δεν χρωστούν τίποτε σ’ αυτούς που λήστεψαν και λεηλάτησαν τη χώρα μας. Το δικό τους χρέος είναι να αγωνιστούν ενωμένοι, με ταξική αλληλεγγύη, για την ανατροπή του Μνημονίου και του σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος.