Κι εδώ η λογική φτάνει στα όριά της! Χωρίς να θέλουμε να σχολιάσουμε την φαιδρότητα του να μιλάει το ΜΑΣ σήμερα για την ζωντάνια των συλλόγων, ενώ λίγους μήνες πριν έπαιρνε «διαζύγιο» από τους «εκφυλισμένες» διαδικασίες τους, νιώθουμε την ανάγκη να επισημάνουμε κάποια πράγματα:
1) Το Μ.Α.Σ. κατηγορεί τις υπόλοιπες παρατάξεις για γραφειοκρατία, όταν μόλις πέρυσι και η ίδια συμμετείχε στις διαπαραταξιακές συναντήσεις για να οριστούν φοιτητικές εκλογές. Μάλιστα, κάνοντας αυτοκριτική για το συγκεκριμένο ζήτημα, η ηγεσία του Μ.Α.Σ. λέει πώς λανθασμένα συμμετείχε σε τέτοιες διαδικασίες στο παρελθόν. Μ.Α.Σ. το λένε καθαρά: Δεν ήμασταν αρκετά σεχταριστές στο παρελθόν, μπορούμε όμως να γίνουμε περισσότερο!
2) Τα παραπάνω έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την υποτιθέμενη θέση της ΠΚΣ για ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ. Δεν είναι δυνατόν μια δύναμη που καλεί σε ανασυγκρότηση των δομών του φοιτητικού κινήματος να προσπαθεί με κάθε αφορμή να διαχωρίζεται από τις διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων.
Θεωρούμε ότι αυτή η στάση της ΚΝΕ, εκτός από διασπαστική και αντιφατική, είναι και προδοτική. Στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, όπου η επίθεση του κεφαλαίου απέναντι στα δικαιώματά μας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, δεν μπορεί η ηγεσία της ΠΚΣ να εμμένει στη διάσπαση και τη περιχαράκωση, απομονώνοντας ένα πολύ αγωνιστικό τμήμα του φοιτητικού κινήματος, και να ψάχνουν κάθε αφορμή (τεχνική και μη) για να δικαιολογήσουν την σεχταριστική τους πολιτική.
Στον αντίποδα, και οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ έχουν μεγάλες ευθύνες για την κατάσταση. Η εμμονή τους στην άρνηση για την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ εντείνει τα προβλήματα του φοιτητικού κινήματος, το οποίο είναι σαφές ότι έχει ανάγκη τον συντονισμό και την κοινή δράση. Η αντίληψη ότι το συντονιστικό γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων μπορεί να αντικαταστήσει την ΕΦΕΕ και να λειτουργεί σε μη κινηματικές περιόδους, μόνο ζημιά μπορεί να κάνει στον συντονισμό των συλλόγων, ο οποίος αφήνεται σε φοιτητές οι οποίοι δεν εκπροσωπούν κανένα σύλλογο και κανένα όργανο των φοιτητών. Η αντίληψη αυτή μόνο σε παραγοντίστικες και αντιδημοκρατικές λογικές παραπέμπει, υπό τον μανδύα, μάλιστα, της «άμεσης δημοκρατίας».
Μπροστά σε αυτήν την προβληματική κατάσταση, εμείς, η Αριστερή Ενότητα, αντιλαμβανόμενοι/ες τις μεγάλες ευθύνες που έχει σήμερα η Αριστερά αλλά και ο κάθε αγωνιζόμενος και σκεπτόμενος άνθρωπος, καλούμε τους/τις φοιτητές/τριες και τις αγωνιστικές πολιτικές δυνάμεις σε μαζική πολιτική δράση και πάλη, για να βγει ο σύλλογός μας από το αδιέξοδο στο οποίο έχει επέλθει. Σ'αυτά τα πλαίσια, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η διεξαγωγή φοιτητικών εκλογών σε κοινή ημερομηνία πανελλαδικά τόσο για πρακτικούς λόγους (εκφυλισμός της διαδικασίας σε συλλόγους όπου κυριαρχούν ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) όσο και για πολιτικούς (ενιαία πολιτική έκφραση των φοιτητών και πολιτικοποίηση της διαδικασίας των εκλογών). Με βάση τα παραπάνω, παλεύουμε για:
1. Δημοκρατική ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ. Συντονισμός μεταξύ των συλλόγων.
2. Αιρετοί και ανακλητοί εκπρόσωποι στο συντονιστικό γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων, το οποίο να ενεργοποιείται σε κινηματικές περιόδους
3. Μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, αγωνιστικά, ενωτικά πλαίσια με γνώμονα τις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας
4. Κοινή ημερομηνία διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών σε όλους τους συλλόγους πανελλαδικά
ΑΝΤΙ ΠΛΑΙΣΙΟΥ
Εδώ και χρόνια η απόφαση για την ημερομηνία διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών, παίρνεται από το δια παραταξιακό της ΕΦΕΕ. Η αποσυγκρότηση των κεντρικών οργάνων του φοιτητικού κινήματος, για την οποία έχουν σοβαρές ευθύνες η ΔΑΠ (ΝΔ) και η ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ), έχει υποβιβάσει τη λειτουργία της ΕΦΕΕ σε ένα “μάζεμα”, μια φορά το χρόνο. Όλα αυτά τα χρόνια η ΠΚΣ (ΚΝΕ) συμμετείχε κανονικά σε αυτό και μάλιστα μέχρι πριν 2 χρόνια υποστήριζε και την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ. Φέτος, καταγγέλλουν το δια παραταξιακό σαν να μη συμμετείχαν ποτέ σε αυτό. Τι άλλαξε; Υποστηρίζουν ότι πλέον πήραν την απόφαση για ριζική αλλαγή του φοιτητικού συνδικαλισμού. Σε ποια κατεύθυνση όμως;
Η συγκρότηση των Επιτροπών Αγώνα, ως οργάνων που λαμβάνουν αποφάσεις έξω από διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και η δημιουργία ενιαίου συντονισμού τους με το ΜΑΣ, εμπεδώνει μια διασπαστική λογική για το φοιτητικό κίνημα κάθε άλλο παρά προωθητική. Από την αρχή της χρονιάς, μας έχουν συνηθίσει να καταγγέλλουν και να “σνομπάρουν” τις γενικές συνελεύσεις, εκμεταλλευόμενοι και την προβληματική κατάσταση που υπάρχει (ή δημιουργείται) μέσα σε αυτές. Αποκορύφωμα, θα είναι η δημιουργία παράλληλων συλλόγων, πράγμα το οποίο σημαίνει το τέλος για την ενιαία έκφραση του φοιτητικού συλλόγου. Τέτοια σχέδια δεν συμβαδίζουν σε καμία περίπτωση με δημοκρατικές διαδικασίες και αποτελούν τροχοπέδη για τη συγκρότηση μαζικού φοιτητικού κινήματος.
Για εμάς οι εκλογές δεν είναι βασικός κόμβος του κινήματος, είναι μια καταγραφή- αποτύπωση των διεργασιών μέσα στο πανεπιστήμιο. Επειδή όμως, στους καιρούς που ζούμε, είναι απαραίτητος ο ενιαίος συντονισμός και δράση της φοιτητικής κοινότητας είναι σημαντικό, η ημερομηνία να είναι ενιαία. Η αλλαγή του τρόπου διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών και κυρίως ο κατακερματισμός ανά σύλλογο δεν βοηθάει το κίνημα, αλλά αφαιρεί ακόμα ένα στοιχείο από την πανελλαδική συγκρότησή του. Επιπλέον, αν κάθε σύλλογος ορίσει μόνος του ημερομηνία διεξαγωγής εκλογών, η παράταξη που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη (θυμίζουμε απλά ότι στις περισσότερες σχολές την πλειοψηφία έχουν οι παρατάξεις του δικομματισμού), θα μπορεί να ορίσει την ημερομηνία, αλλά και τους όρους διεξαγωγής ανάλογα με δικά της συμφέροντα και φυσικά τα προβλήματα νοθείας όπως στην ΑΣΟΕΕ (έλλειψη παραβάν), στο ΤΕΦΑΑ (όπου η ΔΑΠ δεν αφήνει αριστερές συλλογικότητες να συμμετέχουν στις εκλογές), στο ΠΑΜΑΚ κ.λ.π., μάλλον εντείνονται παρά επιλύονται.
Θέλουμε ένα φοιτητικό κίνημα με δομές, που θα μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα, θα δώσει τη δυνατότητα ομαλής δημοκρατικής λειτουργίας σε αδύναμους συλλόγους, προωθώντας τη διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων σε αυτούς τους συλλόγους που γίνεται μία ή καμία συνέλευση το χρόνο, όταν οι καταστάσεις τις καθιστούν υποχρεωτικές και παίρνοντας την ευθύνη να διασφαλίσει την ελεύθερη έκφραση όλων των φοιτητών, αντιμετωπίζοντας φαινόμενα όπως αυτά που προαναφέρθηκαν αλλά και περιστατικά με μπράβους μέσα στις σχολές κ.λ.π.. Παράλληλα θα γίνει ένα νέο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, που θα δώσει ζωή στις πολιτικές διεργασίες μέσα στις σχολές και θα βοηθήσει στην ήττα της πολιτικής των μηχανισμών. Η ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ μπορεί να αποτελέσει ένα πεδίο πολιτικής αντεπίθεσης στην κυβέρνηση, τον δικομματισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, τις πολιτικές της ΕΕ. Για το φοιτητικό κίνημα είναι προτιμότερη η ύπαρξη μιας ΕΦΕΕ ακόμη και υπό δυσμενή συσχετισμό, στο βαθμό που πυροδοτεί την πολιτική συζήτηση – αντιπαράθεση μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, από το να αρκούμαστε στην επάρκεια λίγων δεκάδων συλλόγων με αγωνιστικές αποφάσεις. Η ανασύσταση της ΕΦΕΕ δεν αφορά την ανάγκη ύπαρξης κεντρικού εκφραστή ή ακόμη χειρότερα συνομιλητή της κυβέρνησης. Ο κεντρικός εκφραστής σε κάθε περίοδο ήταν είναι και θα είναι οι γενικές συνελεύσεις.
Βέβαια, όταν η βούληση του φοιτητικού κινήματος, ξεπερνάει τις εκάστοτε πλειοψηφίες είναι περισσότερο από αναγκαία, η παράλληλη ακόμα και ανταγωνιστική προς τη ΕΦΕΕ, ύπαρξη μορφών αμεσοδημοκρατικού συντονισμού των γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων. Το συντονιστικό αυτό πρέπει να εξασφαλίζει την έκφραση και παραγωγική συζήτηση των αποφάσεων , όπου ο κάθε σύλλογος θα έχει το δικό του αιρετό και ανακλητό αντιπρόσωπο, που θα είναι υπεύθυνος να μεταφέρει την απόφασή του, στο συντονιστικό.
Χρειάζονται, τώρα, μαζικές και αμεσοδημοκρατικές γενικές συνελεύσεις όπου όλοι οι φοιτητές θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν για τα θέματα που αφορούν τη σχολή, το πανεπιστήμιο και γενικότερα την εκπαίδευση και την κοινωνία και να πάρουν αποφάσεις. Οι γενικές συνελεύσεις δεν πρέπει να είναι ένα παιχνίδι εντυπωσιασμού μεταξύ πολιτικών συλλογικοτήτων, όπου αυτός που μιλάει πιο δυνατά θα ακουστεί, αυτός που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη θα το δείξει παρακωλύοντας τη διαδικασία με κάθε τρόπο και με το “έτσι θέλω”. Ο διάλογος που εδώ και χρόνια, συχνά, ανάγεται σε διάλογο κεντρικοπολιτικό αποκλείοντας από τη διαδικασία ανένταχτους φοιτητές και δημιουργώντας αντιπαραθέσεις κάθε άλλο παρά προωθητικές για την ανάπτυξη του Φοιτητικού Κινήματος, πρέπει να γίνει αποτελεσματικός και να ανοίξει ευρύτερες συζητήσεις στον πανεπιστημιακό χώρο, να παράγει αντιστάσεις και νέες μορφές πάλης.
Σήμερα είναι σαφές ότι από τη γενικότερη επίθεση που εξαπολύει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες ΕΕ και ΔΝΤ, από την πρώτη μέρα της εκλογής της, σε κάθε δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό, δεν εξαιρείται το δημόσιο πανεπιστήμιο και οι συλλογικές του κατακτήσεις. Επιπλέον είναι, δυστυχώς, ξεκάθαρο ότι οι αντιδράσεις είναι αναντιστοιχίες του μεγέθους της επίθεσης. Οποιαδήποτε διασπαστική λογική είναι ανασταλτική για τη δημιουργία ενιαίου, μαζικού κινήματος και δίνει το προβάδισμα στην πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίο ένα μαζικό πανεκπαιδευτικό κίνημα που σκοπό θα έχει να ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης για το πανεπιστήμιο του “μέλλοντος” και θα συμπαρασύρει ολόκληρη την κοινωνία ενάντια στην ισοπέδωση συλλογικών κεκτημένων.
Με αυτήν την έννοια οποιαδήποτε συζήτηση, που δεν έχει σκοπό το συντονισμό της δράσης μας, είναι άνευ ουσίας και όταν μάλιστα μας πάει ένα βήμα πίσω από την συγκρότηση ενός ενιαίου, ριζοσπαστικού, μαχητικού κινήματος, δεν χαίρει καμιάς νομιμοποίησης από εμάς και γι' αυτό δεν συμμετέχουμε στην ψήφιση απόφασης.
ΑΡ.ΕΝ. Σ.Ε.Μ.Φ.Ε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου